De hangplek
Op de route naar het zwembad ligt een hangplek. Over het algemeen heeft zo´n locatie een nogal negatieve connotatie, maar deze is best bijzonder.
Ik heb niets met paarden.
Sorry voor alle liefhebbers, van jonge meisjes tot concours hi pique rijders, ik vind het arrogante, zenuwlijders.
Als ik een paard zie, met zijn of haar trillende huid, stoom uit enorme neusgaten en zijn continue alertheid krijg ik het gevoel dat gevaar continue op de loer ligt.
Wellicht is dat een prachtige eigenschap en juist dat wat de mensheid ooit nodig had, toen we nog afhankelijk waren van dit edele dier.
Doe mij maar koeien!
Koeien.
Ik heb niets met paarden.
Sorry voor alle liefhebbers, van jonge meisjes tot concours hi pique rijders, ik vind het arrogante, zenuwlijders.
Als ik een paard zie, met zijn of haar trillende huid, stoom uit enorme neusgaten en zijn continue alertheid krijg ik het gevoel dat gevaar continue op de loer ligt.
Wellicht is dat een prachtige eigenschap en juist dat wat de mensheid ooit nodig had, toen we nog afhankelijk waren van dit edele dier.
Doe mij maar koeien! lees meer
Ik heb er niks meer mee, de opening van het nieuwe schoolseizoen. Mijn kinderen zijn al heel lang volwassen en hebben zelf geen kinderen. Toch hou ik het bij, voornamelijk omdat de zomervakantie, en trouwens ook alle andere vakanties, iets prettigs hebben. Het is stiller op straat, nauwelijks voorbijrazende fatbikes, minder gestreste ouders, die koste wat het kost hun kinderen met de bolide naar school moeten brengen en ze terplekke uit het voertuig werpen om snel weer naar huis of kantoor te racen. Er heerst in die periodes iets van serene rust. Ook als ik het niet zou weten, is het verschil duidelijk merkbaar.
Op de route Almere -Amsterdam en andersom fiets ik een deel door het Vroege Vogelbos. Weinig vroege vogels, soms een verdwaald hert en heel veel bomen. Maar nog in veel grotere getallen de Berenklauw, een majestueuze, grote plant, die rond juni in volle bloei staat.
Ik schat haar een jaar of 12, lange haren, wapperend achter haar snelheid aan.
De hand die nog over is rust niet op het stuur, maar omklemt haar mobiel met stevige grip.
Ik stoor me er niet aan.
Wellicht als het Marco, Gio en vapende Delano achterop waren geweest,
had ik even, hoofdschuddend, mijn afkeuring laten blijken, maar zij brengt me terug naar mijn jeugd.
13 aug 2026 11:32
Op de route naar het zwembad ligt een hangplek. Over het algemeen heeft zo´n locatie een nogal negatieve connotatie, maar deze is best bijzonder.
Artis
Ik ben op weg naar Artis, niet voor de lol of zo maar een dagje uit. Na het zien van de hele wildschaar op de Serengeti, kan deze schamele uitstalling achter hekken en tralies me niet meer zo bekoren. Ik ben op weg om mijn vrijwilligersuitrusting terug te brengen. Vlak na het bekend worden van mijn ontslag en het terugvinden van een oude foto meldde ik me spontaan als soldaat bij het vrijwilligersleger dat in dienst van de dierentuin staat.
“Mijn ”zwembad is een lelijk, 50 jaar oud jaren 70 gebouw. Zo’n beetje alles wordt nog net niet met touwtjes en duct tape bijeengehouden. Open een deur en je houdt de kruk in je handen, de douches werken vaker niet dan wel en de kluisjes hangen er triest bij. Mij kan het er allemaal niet van weerhouden om er iedere dag weer met heel veel zin naar toe te gaan, of het nou is om simpel een uurtje heen en weer te zwemmen, of in een martelgordel met gewichten, die boven water niets voorstellen maar onderwater ineens best zwaar worden, op pittige techno rond te huppelen.
Afgelopen weekend hoorde ik Rick de Leeuw, de voormalig zanger van de Trockener Kecks op de radio zeggen dat de Tour voor hem synoniem staat aan zomer.
He dacht ik, dat is mijn tekst.
In tegenstelling tot Rick ben ik geen wielrenfanaat, hoewel mijn fiets mijn alles is, krijg ik toch altijd een, wellicht, misplaatst gevoel van medelijden als ik zo´n groep van ca. 200 jonge, afgetrainde jongens aan de monstertocht zie deelnemen en met een duizelingwekkende snelheid door het hete, stoffige Franse land zie ploeteren.