De hangplek
Op de route naar het zwembad ligt een hangplek. Over het algemeen heeft zo´n locatie een nogal negatieve connotatie, maar deze is best bijzonder.
Welkom bij Schrijfsels,. Mijn wekelijkse portie van alles wat ik tegenkom, van observaties en mijmeringen of gewoon wat me verbaast of vermaakt.
Op de fiets
Ze raast me tegemoet, al vapend op haar fat bike.
Ik schat haar een jaar of 12, lange haren, wapperend achter haar snelheid aan.
De hand die nog over is rust niet op het stuur, maar omklemt haar mobiel met stevige grip.
Ik stoor me er niet aan.
Wellicht als het Marco, Gio en vapende Delano achterop waren geweest, had ik even, hoofdschuddend, mijn afkeuring laten blijken, maar zij brengt me terug naar mijn jeugd.
Artis
Ik ben op weg naar Artis, niet voor de lol of zo maar een dagje uit. Na het zien van de hele wildschaar op de Serengeti, kan deze schamele uitstalling achter hekken en tralies me niet meer zo bekoren. Ik ben op weg om mijn vrijwilligersuitrusting terug te brengen. Vlak na het bekend worden van mijn ontslag en het terugvinden van een oude foto meldde ik me spontaan als soldaat bij het vrijwilligersleger dat in dienst van de dierentuin staat.
Het zwembad
“Mijn ”zwembad is een lelijk, 50 jaar oud jaren 70 gebouw. Zo’n beetje alles wordt nog net niet met touwtjes en duct tape bijeengehouden. Open een deur en je houdt de kruk in je handen, de douches werken vaker niet dan wel en de kluisjes hangen er triest bij. Mij kan het er allemaal niet van weerhouden om er iedere dag weer met heel veel zin naar toe te gaan, of het nou is om simpel een uurtje heen en weer te zwemmen, of in een martelgordel met gewichten, die boven water niets voorstellen maar onderwater ineens best zwaar worden, op pittige techno rond te huppelen.
Tour de France
Afgelopen weekend hoorde ik Rick de Leeuw, de voormalig zanger van de Trockener Kecks op de radio zeggen dat de Tour voor hem synoniem staat aan zomer.
He dacht ik, dat is mijn tekst.
In tegenstelling tot Rick ben ik geen wielrenfanaat, hoewel mijn fiets mijn alles is, krijg ik toch altijd een, wellicht, misplaatst gevoel van medelijden als ik zo´n groep van ca. 200 jonge, afgetrainde jongens aan de monstertocht zie deelnemen en met een duizelingwekkende snelheid door het hete, stoffige Franse land zie ploeteren.