De hangplek.

Op de route naar het zwembad ligt een hangplek. Over het algemeen heeft zo´n locatie een nogal negatieve connotatie, maar deze is best bijzonder.

Een open huisje, beschilderd in een mooie kleur met tekening van hoge kwaliteit. Hoewel ik er vaak langsfiets weet ik eigenlijk niet wat erop staat, een tijger geloof ik.

Omringd door een keurige tegelvloer en her en der wat stoelen, wellicht door de “hangers” zelf meegebracht. Het geheel wordt enigszins afgeschut door een dichte groene haag. Bij zo’n plek verwacht je over het algemeen weinig onderhoud maar niets is minder waar.

Tot mijn verbazing zie ik deze morgen een van de “vaste” hangpersonen de heg zorgvuldig bijsnoeien, niet met een daarvoor bestemde schaar of elektrische variant, maar met een Machete.

Het ziet er gevaarlijk uit.

Het neemt me weer mee naar onze prachtige reis, vorig jaar naar Kenia, Tanzania en Zanzibar.

Regelmatig zagen we jonge mannen met zulke enorme kapmessen aan de broekriem. Vaak achterop motoren of gewoon, achteloos wandelend.

Voor ons een tikje angstaanjagend beeld, maar ik kreeg niet de indruk dat de lokale bevolking er echt van onder de indruk was.

Toch denk ik niet dat je zo’n megalomaan mes zomaar in ons aangeharkte landje mag rondzwaaien.

Ooit in een ver verleden kochten zoon van destijds 12 en ik voor hem een metalen ridderzwaard in het Archeonpark. De verkoper waarschuwde nog dat we niet zomaar met dit ding over straat konden. Hij nam kennelijk aan dat we wel een bolide hadden klaarstaan, maar we moesten toch echt met dit “verboden” wapen over straat en de trein in. Ik kan me niet herinneren dat het veel ophef teweegbracht en wij hadden er in ieder geval gevoeglijk schijt aan.

De mannen (helaas, ik zie er altijd alleen maar heren) van de hangplek hebben er ook niets van. Vrolijk hakken ze zich, vergezeld van fijne reggae klanken, een weg door hun kleine hanghaag.

Ik word er wel vrolijk van!